เรื่องผีหอพักของคนเข้าเวรดึก เมื่อประตูห้องหนึ่งปรากฏขึ้นระหว่าง 407 กับ 409 ทั้งที่ในผังอาคารไม่เคยมีห้องนั้น เรื่องผีเรื่องนี้เริ่มจากความผิดปกติที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ยิ่งปล่อยให้ผ่านไป ความรู้สึกว่าอยู่คนเดียวก็ยิ่งหายไปทีละนิด
ภพย้ายเข้าหอพักเก่าเพราะอยู่ใกล้ที่ทำงานและค่าเช่าพอรับไหว คืนแรกทุกอย่างปกติจนเขากลับจากกะดึกตอน 01.17 น. ทางเดินชั้นสี่ที่เคยนับได้สิบสองก้าวกลับยาวจนมองไม่เห็นบันได และระหว่างป้าย 407 กับ 409 มีประตูไม้สีน้ำตาลบานหนึ่งตั้งอยู่เงียบ ๆ แสงสีส้มลอดใต้บานราวกับมีใครเปิดไฟรอด้านใน
ตอนนั้นตัวละครยังพยายามหาคำอธิบายธรรมดาให้สิ่งที่เห็น เพราะการยอมรับว่าเกิดเรื่องแปลกอาจน่ากลัวกว่าตัวเหตุการณ์เสียอีก
ภพคิดว่าตัวเองจำผังผิด จึงยกโทรศัพท์ถ่ายไว้ แต่หน้าจอกลับเห็นเพียงผนังเปล่า ขณะลดโทรศัพท์ลง เสียงเคาะสามครั้งดังจากหลังประตู เขาถอยหนึ่งก้าว เสียงนั้นก็เคาะซ้ำในจังหวะเดียวกับชีพจรที่เต้นอยู่ในหู แล้วเสียงผู้หญิงแผ่วเบาถามว่า “กลับมาแล้วเหรอ” ด้วยน้ำเสียงเหมือนรู้จักเขามานาน
พอรายละเอียดเดิมเริ่มย้อนกลับมาในเวลาใกล้เคียงกัน ความบังเอิญก็เริ่มฟังไม่ขึ้น และความเงียบรอบตัวกลับดังเกินกว่าจะเมินได้
เช้าวันต่อมา ผู้ดูแลยืนยันว่าชั้นสี่ไม่มีห้อง 408 เพราะพื้นที่ตรงนั้นเป็นช่องท่อ ภพกลับพบสมุดผู้เช่าเก่าในลิ้นชักโต๊ะ มีชื่อคนหนึ่งถูกขีดทับพร้อมข้อความว่า “ถ้าได้ยินชื่อ อย่าตอบ” คืนต่อมาเสียงหลังประตูเรียกชื่อเต็มของภพถูกทุกพยางค์ ทั้งที่เขาไม่เคยบอกใครในตึก
สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่แค่ภาพหรือเสียงตรงหน้า แต่คือความรู้สึกว่าความปลอดภัยที่เคยคุ้นกำลังถูกขยับออกไปทีละน้อย
คืนที่สามไฟทางเดินดับลงทีละดวงจากปลายโถงมาหาเขา ประตูปริศนาเปิดแง้ม กลิ่นห้องอับกับเสียงโทรทัศน์เก่ารั่วออกมา ภพจับลูกบิดเพื่อผลักปิด แต่รู้สึกชัดว่ามีมือเย็นจัดอีกข้างจับจากด้านในและกำลังหมุนสวน เขาจึงนึกถึงคำเตือน ปิดปากเงียบและวิ่งลงบันไดโดยไม่หันกลับ
จากจุดนี้ไม่มีใครรู้ว่าควรเชื่อสายตาตัวเองหรือเชื่อสัญญาณที่กำลังบอกให้หนี การตัดสินใจหนึ่งครั้งจึงหนักกว่าที่เคย
ผู้ดูแลเปิดกล้องวงจรปิดให้ดู ภาพเวลา 01.17 น. มีเพียงภพยืนหันหน้าเข้าหากำแพง เคาะผนังสามครั้ง แล้วเอียงหูฟังเหมือนกำลังคุยกับใคร ไม่มีประตู ไม่มีแสงส้ม และไม่มีเงาคนอื่น สิ่งเดียวที่ผิดปกติคือเงาของภพบนพื้นกำลังยกมือกวัก ทั้งที่ตัวเขายืนนิ่ง
ยิ่งพยายามตรวจสอบให้แน่ชัด บรรยากาศก็ยิ่งเหมือนกำลังตอบกลับว่า บางเรื่องอาจไม่อยากให้เราได้คำตอบ
ภพย้ายออกในเช้าวันนั้น หลายเดือนต่อมาเขาเช่าคอนโดใหม่และพยายามลืมเรื่องทั้งหมด จนคืนหนึ่งกลับจากงานตอน 01.17 น. ลิฟต์เปิดที่ชั้นของเขา ตรงผนังระหว่างห้อง 1207 กับ 1209 มีประตูไม้สีน้ำตาลบานเดิม และแสงสีส้มใต้ประตูกำลังกะพริบตามจังหวะหัวใจของเขา
หลังจากคืนนั้น สิ่งที่เหลืออยู่ไม่ใช่คำเฉลยทั้งหมด แต่เป็นร่องรอยเล็ก ๆ ที่ทำให้คนอ่านอดย้อนคิดไม่ได้ว่า ถ้าอยู่ตรงนั้นจะเลือกทำเหมือนกันหรือไม่
ถ้าคุณเห็นประตูที่ไม่เคยมีในทางเดินเดิม คุณจะถ่ายหลักฐาน เดินหนี หรือเคาะกลับ?
ถ้าอยากเล่าทฤษฎีหรือความรู้สึกหลังอ่านจบ คุยกันได้อย่างเคารพผู้อ่านคนอื่น และไม่เชื่อมชื่อคนหรือสถานที่จริงเข้ากับเรื่องโดยไม่มีหลักฐาน
เกี่ยวกับเรื่องนี้: งานเขียนต้นฉบับประเภทเรื่องแต่งสยองขวัญ เรียบเรียงโดยกองบรรณาธิการ GIST SPOT เพื่อความบันเทิง ไม่ใช่ข่าว รายงานเหตุการณ์จริง หรือคำกล่าวอ้างเกี่ยวกับบุคคลและสถานที่ใด ภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่สำหรับเรื่องนี้และไม่มีบุคคลจริงที่ระบุตัวตนได้
พื้นที่สนทนา
ความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น
เริ่มบทสนทนาที่สุภาพและเป็นประโยชน์ได้เมื่อเนื้อหานี้เผยแพร่
ร่วมแลกเปลี่ยนอย่างสร้างสรรค์
เข้าสู่ระบบก่อนแสดงความคิดเห็น ทุกข้อความจะรอทีมงานตรวจทานก่อนแสดงบนเว็บไซต์