สายเรียกเข้าจากเบอร์ตัวเอง ตอนตีสามที่ฉันยังถือโทรศัพท์อยู่

โทรศัพท์ผีดังตอนตีสาม หมายเลขผู้โทรคือเบอร์ของเจ้าของเครื่อง และเสียงปลายสายกำลังบอกเหตุการณ์ล่วงหน้าทีละนาที เรื่องผีเรื่องนี้เริ่มจากความผิดปกติที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ยิ่งปล่อยให้ผ่านไป ความรู้สึกว่าอยู่คนเดียวก็ยิ่งหายไปทีละนิด

เวลา 03.03 น. โทรศัพท์ของอิงดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรว่า “ฉัน” พร้อมเบอร์เดียวกับซิมในเครื่อง เธอรับสายเพราะคิดว่าเป็นระบบผิดพลาด เสียงหอบจากปลายสายกลับเป็นเสียงของเธอเอง และประโยคแรกคือ “อีกสิบวินาทีแก้วน้ำจะตก” ก่อนแก้วบนโต๊ะจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงขอบ

ตอนนั้นตัวละครยังพยายามหาคำอธิบายธรรมดาให้สิ่งที่เห็น เพราะการยอมรับว่าเกิดเรื่องแปลกอาจน่ากลัวกว่าตัวเหตุการณ์เสียอีก

เสียงนั้นบอกว่าไฟจะดับ แมวจะข่วนประตู และมีใครบางคนขึ้นบันได ทุกอย่างเกิดตามลำดับ อิงถามว่าปลายสายอยู่ที่ไหน คำตอบคือ “อยู่ในห้องเดียวกับเธอ แต่ช้ากว่าเจ็ดนาที” จากนั้นเสียงเคาะสามครั้งก็ดังจากประตูห้องนอน

พอรายละเอียดเดิมเริ่มย้อนกลับมาในเวลาใกล้เคียงกัน ความบังเอิญก็เริ่มฟังไม่ขึ้น และความเงียบรอบตัวกลับดังเกินกว่าจะเมินได้

เธอมองผ่านช่องตาแมว เห็นตัวเองยืนอยู่หน้าห้อง เสื้อเปียกฝนและถือโทรศัพท์แนบหู ร่างนั้นไม่เคาะอีก เพียงยิ้มกว้างขึ้นเมื่ออิงขยับเข้าใกล้ ปลายสายกระซิบว่าอย่าสบตา เพราะมันท่องจำใบหน้าได้ทุกครั้งที่มีคนมอง

สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่แค่ภาพหรือเสียงตรงหน้า แต่คือความรู้สึกว่าความปลอดภัยที่เคยคุ้นกำลังถูกขยับออกไปทีละน้อย

อิงถอยไปปิดกระจกทุกบาน ใช้ผ้าคลุมจอทีวี และซ่อนใต้เตียง เสียงนอกประตูเริ่มเลียนแบบคนในครอบครัวทีละคน ก่อนเปลี่ยนเป็นเสียงของเธอเองที่ร้องขอให้เปิด อิงได้ยินลูกบิดหมุน ทั้งที่กลอนยังเสียบอยู่ แล้วเสียงโทรศัพท์จากปลายสายก็ดังใกล้ขึ้นราวกับอยู่ใต้เตียงเดียวกัน

จากจุดนี้ไม่มีใครรู้ว่าควรเชื่อสายตาตัวเองหรือเชื่อสัญญาณที่กำลังบอกให้หนี การตัดสินใจหนึ่งครั้งจึงหนักกว่าที่เคย

ก่อนสายตัด ปลายสายส่งภาพหนึ่งมา เป็นรูปห้องนอนจากมุมเพดาน อิงเห็นตัวเองซ่อนอยู่ใต้เตียง และเห็นมือซีดห้านิ้วยื่นลงมาจากด้านบน เธอกลิ้งออกอีกฝั่งทันก่อนที่มือจะคว้าข้อเท้า แล้ววิ่งหนีออกทางระเบียงไปห้องข้าง ๆ

ยิ่งพยายามตรวจสอบให้แน่ชัด บรรยากาศก็ยิ่งเหมือนกำลังตอบกลับว่า บางเรื่องอาจไม่อยากให้เราได้คำตอบ

ตำรวจไม่พบใครและประตูไม่มีรอยงัด เช้าวันนั้นบันทึกการโทรหายหมด ยกเว้นสายออกหนึ่งรายการจากเครื่องอิงไปยังเบอร์ของเธอเอง เวลา 03.10 น. เจ็ดนาทีหลังจากรับสาย คืนต่อมาโทรศัพท์เพื่อนบ้านดัง และหน้าจอแสดงชื่อผู้โทรว่า “ฉัน” ขณะที่อิงได้ยินเสียงตัวเองหอบอยู่หลังกำแพง

หลังจากคืนนั้น สิ่งที่เหลืออยู่ไม่ใช่คำเฉลยทั้งหมด แต่เป็นร่องรอยเล็ก ๆ ที่ทำให้คนอ่านอดย้อนคิดไม่ได้ว่า ถ้าอยู่ตรงนั้นจะเลือกทำเหมือนกันหรือไม่

ถ้าเบอร์ของคุณเองโทรเข้ามาและบอกอนาคตได้ คุณจะรับสายต่อหรือปิดเครื่องทันที?

ถ้าอยากเล่าทฤษฎีหรือความรู้สึกหลังอ่านจบ คุยกันได้อย่างเคารพผู้อ่านคนอื่น และไม่เชื่อมชื่อคนหรือสถานที่จริงเข้ากับเรื่องโดยไม่มีหลักฐาน

เกี่ยวกับเรื่องนี้: งานเขียนต้นฉบับประเภทเรื่องแต่งสยองขวัญ เรียบเรียงโดยกองบรรณาธิการ GIST SPOT เพื่อความบันเทิง ไม่ใช่ข่าว รายงานเหตุการณ์จริง หรือคำกล่าวอ้างเกี่ยวกับบุคคลและสถานที่ใด ภาพประกอบสร้างขึ้นใหม่สำหรับเรื่องนี้และไม่มีบุคคลจริงที่ระบุตัวตนได้